Ik ben er weer, zoals mijn enorme pauze tussen de laatste twee logjes laat zien, ben ik met vakantie geweest. Naar Denemarken, voor het eerst in een huisje ipv een tent. Dat hebben we geweten...

In het huisje wat ik had gehuurd zat geen badkamer, zoals belooft, geen douche, zoals beloofd en liepen de muizen door de woonkamer. Na een hoop gedoe en telefoontjes met het verhuurbedrijf kregen we een ander huis. Prima, mooi, en met uitzicht over een veld waar de herten rondliepen.

Na ruim een week kon ik het allemaal laten gaan, thuis, het werk, het gedoe met de ING-bank. Alles. Ik kreeg weer zin om te koken, om te lezen, om samen te zijn. Ik kreeg weer zin in vakantie. En toen was hij voorbij....

Zo gaat dat met vakanties, tegen de tijd dat je eraan gewend bent...zijn ze voorbij.

Zo, het einde is in zicht. Morgen komen de meubels weer terug. We hebben een oranje muur, oranjeachtige tegels, nieuw schilderwerk en nieuwe ramen. Allemaal prachtig en als ik beneden kom geniet ik met volle teugen. Ik ben blij dat ik vanaf morgen weer op een bank kan zitten, mijn spullen thuis heb en op kan ruimen. Met name dat laatste zit me dwars, mijn kamer is een rommel, mijn administratie loopt gigantisch achter.

En dan de hypotheek, een hypotheek oversluiten is één ding, maar het ding passeren bij de notaris... Het zou in de week van 11 juni gebeuren volgens onze tussenpersoon, uiteindelijk wordt het dinsdag. De aannemer is klaar en heeft nog geen cent gezien, wij lenen geld en schieten maar voor. Kortom waardeloos, mijn oom (die ik om advies vroeg) raadde aan om een zelfmoordterrorist in te huren om de boel te bespoedigen. Die houden we maar achter de hand... Na dinsdag kunnen we alleen een klacht indienen over de tussenpersoon en zijn vage beloftes, gebrek aan antwoorden.

Vanavond lekker vroeg naar bed en dan is het leed geleden. Dan kunnen we genieten van een schitterende kamer en op naar de vakantie.

Tja, na een slapeloze nacht en een iets minder slapeloze nacht heb ik het verhaal over mijn werk besproken met mijn vriendin tijdens een etentje. Mijn lief heeft het aangehoord en kwam met een fantastische analyse.

Ik had het mailtje nooit moeten sturen, dat ten eerste. Maar ik moet dit zien als de uitkomst van een onderzoek. Niet meer dan dat. Volgens hem werkt het in dit soort situaties goed om de "klagers" te bevestigen waardoor ze mee willen werken. Het is niet gezegd dat dit betekent dat ze gelijk krijgen en alles aangepast moet worden aan hun klachten.

MMM, dit werpt een ander blik op de zaak, zo had ik het niet bekeken. Het gaat er niet om dat het positieve nu meteen genoemd wordt. Het gaat om het zakelijk bekijken. Er komt een plan om de communicatie te verbeteren, hoe...dat komt nog. Het gaat niet om het gelijk of triomferen, het gaat alleen om de uitkomst van een onderzoek waardoor er iets gaat veranderen.

Dit lucht op, vanavond weer gewoon slapen en gaan emo-mail meer rondsturen.

Afgelopen donderdag teambijeenkomst. De uitkomst van een tevredenheidsonderzoek onder een deel van het personeel werd gepresenteerd. Schokkend en negatief. Wat in de wandelgangen al merkbaar was stond nu op wat grote vellen. Het was stil, zo stil heb ik het nog nooit gehoord tijdens een vergadering.

En ik, wat doe ik, ook ik blijf stil. Terwijl ik het minder negatief beleef als daar staat. Na afloop, thuis, kan ik het niet laten en stuur ik een mail rond. Nu ben ik dus bezig om mijn mail uit te leggen. Wat wilde ik er mee zeggen en dat is niet bij iedereen op de juiste manier overgekomen. We gaan dus een roerige en ingewikkelde tijd tegemoet. Dat is wel duidelijk. Mijn eerste reactie is vluchten. Ik kan niet goed met negatieve sferen overweg. Toch wil ik dat niet, ik geloof in mijn werk, ik geloof in de school.

Dus kiezen op elkaar en heel veel luisteren, kan ik eindelijk mijn opleiding en zo meer in de praktijk brengen. En vooral niet te snel reageren... ik ga het nog moeilijk krijgen en met mij het hele team.

Zo, we zijn terug van een week Italië. We zijn daar bij nonna en nonno geweest, de ouders van mijn vriendin. Samen met haar en mijn gezin. In totaal 10 mensen, vier kinderen en zes volwassenen, in een groot huis op het platteland bij Napels in de buurt.

Een huis met fruitbomen, veranda, vleermuizen, jagende uilen en heel veel rust. Elke dag drie maaltijden op tafel, gemaakt door nonna met produkten uit de natuur. Een huis wat zo prettig voelde dat ik er ben uitgerust. In het begin veel geslapen, daarna was het niet meer nodig.

Aan het eind van zo'n week is het raar om thuis te komen, het gezin met wie we weg zijn geweest woont bij ons aan de overkant en toch voelt dat ineens heel ver weg. Het was dus wennen. Morgen begint het gewone leven weer en gaan we allemaal weer onze eigen weg. Terug naar de realiteit. Jammer, want het voelt zo goed om samen weg te zijn. Hoe hou je dat gevoel vast? Wie het weet mag het me zeggen...

Toen schreef ik een poos niet meer...geen onwil, maar druk en geen inspiratie. Terwijl er genoeg is gebeurd. Ook een periode van bezinning, wat wil ik met dit weblog. Ik ben erg terughoudend met het vertellen dat ik dit doe, toch onzeker. Ik heb besloten om er nog mee door te gaan en het later nog eens te bekijken.

Maar goed, druk.... Dat blijft een raar fenomeen. Er zijn periodes dat ik heerlijk rust heb en voor mijn gevoel alles af krijg op mijn werk. Maar sinds februari lukt dat niet meer. Ik moet ook thuis werken, ik moet sporten, ik moet mensen zien. Ik schrijf dingen op want anders vergeet ik ze. Ik maak afspraken en dan vliegt het me aan.

Daarnaast doe ik mensen tekort, mijn zusje die zwanger is, ik zie haar te weinig, mijn moeder die op reis gaat, ik kan haar misschien niet eens ophalen. En vooral doe ik mezelf te kort. Ik kom niet toe aan mezelf, kom niet toe aan mijn rust en ik zie geen mogelijkheden om dat te veranderen. Tenzij ik nu het sporten uit handen laat vallen, op mijn werk ga aangeven dat het zo niet langer kan met alle afspraken. Eerst ga ik komende week de avond4daagse lopen en daarna een week naar Italië. Ik beloof dat ik na die week rust een pas op de plaats maak en bekijk hoe ik weer rust krijg. (Zal wel lastig worden met de verbouwing die dan gaat beginnen...)

Drukte, het hoort zo bij me, het loopt ook eigenlijk nooit uit de hand omdat er ook oplaad momenten zijn. Maar als ik mensen tekort doe, dan moet er toch iets veranderen...hier ga ik nog even over door puzzelen.

Wat gaan we doen met koninginnedag? Ieder jaar ligt ons programma redelijk vast, aubade, kermis en dan de kindermarkt in het dorp. Oranje tompoesen eten hoort er ook bij, de middag zien we wel. Dit jaar hadden we alle vrijheid.

Puck werd om 8 uur bij haar vriendin afgeleverd en Kobus was al bij omi. Vrienden hadden al jaloers regeageerd: "Koninginnedag zonder kinderen, heerlijk." Dat leek het ons ook. Tot Puck weg was. "Wat zullen we gaan doen?" Zeilen-het waait te hard (ik kan het niet zo goed), wandelen-geen zin, Amsterdam of zoiets-geen zin.... Eigenlijk kwam het erop neer dat we de kinderen heel erg mistten. Hoe geef je invulling aan een dag die al jaren volgens een vast patroon verloopt?

Uiteindelijk zijn we met de overburen naar de aubade gegaan, ik heb er heerlijk gedanst met mijn liefste R (het mannetje waar ik mee werk). Vervolgens een oranje tompoes gegeten en rondgewandeld op de kindervrijmarkt in het dorp.

De middag hebben we slapend op het strand doorgebracht, vervolgd door de film van Bean en eten bij ons favoriete tentje, Het Brouwcafe.

Het was uiteindelijk een heerlijke dag zonder de kinderen, maar volgend jaar doen we het gewoon weer MET.

Bijna is het zover. Meivakantie. Ik kijk er al weken naar uit, lekker keutelen met de kinderen. De tijd hebben om samen met hen dingen te doen. Maar toen...

De ouders van de hartsvriendin van Puck vroegen of ze meemocht met een vakantie naar België. MMM, denken, overleggen. Ik weet dat ik het vroeger geweldig zou vinden, mij lief is minder overtuigd. Uiteindelijk besluiten we akkoord te gaan met een midweek en dat wordt het dus. Puck maakt zich zorgen om haar broer, heeft hij wel iets speciaals. Hij mag 2 nachtjes bij omi logeren (eindelijk in het bovenste bed van het stapelbed) en het derde nachtje ben ik er ook. Dan mag hij samen met mij in het tweepersoonsbed. Een lang gekoesterde wens van hem. Tot slot nog een nachtje logeren bij een vriendje.

We hebben vakantie, ik ben vier nachten en een x aantal momenten alleen thuis, dus geen keutelen met de kinderen. Maar genieten zonder de kinderen. Is het leuk??? Ik weet het nog niet, het voelt nog wat onwennig zo. Het lijkt alsof ze ineens zo snel groot worden. En wat zegt mijn lieve Puck dan: "Mamma, wen er maar aan..." Dat doe ik dan maar.

Vandaag kregen we bezoek op mijn werk. Een groep leerkrachten uit Roemenië kwamen hier kijken. Tijdens mijn opleiding voor intern begeleider zijn we naar Roemenië gegaan om veranderingsprocessen te bekijken. Ik kwam aangeslagen terug, maar ook vol inspiratie. Het gaat niet om de inrichting van je klaslokaal of de methodes die je hebt, de persoon van de leerkracht doet er toe. Bevlogen leerkrachten daar...zo bijzonder om te zien.

Wij hebben ze ook, die bevlogen leerkrachten, en ik koester die collega's. De collega's die weten dat zij er toe doen bij een kind.

Vandaag kon ik mensen van daar rondleiden door "mijn" school, met trots om wat we doen, met schaamte om alles wat we hebben.

Dit soort momenten realiseer ik waarom ik het mooiste werk heb wat er is, werken met kinderen met een verstandelijke handicap, werken met collega's die dit vak uitdragen. En weten dat je er toe doet bij een kind, dat daardoor een kind verder geholpen wordt.

De Roemenen gaan zaterdag weer naar huis, ik hoop met veel ervaringen en veel indrukken. En ik hoop dat ook zij zich realiseren dat het gaat om het ertoe doen en niet om de dingen erom heen. Want dat komt de kinderen daar weer ten goede.

En ineens was ik het zat. De laatste tijd geen tijd voor ontspanning, altijd druk met werken, opleiding, kinderen, huishouden, boodschappen. Bah. Het zat me tot hier. We hebben al eerder over een hulp gesproken, maar steeds niet gedaan. Of vanwege de kosten of omdat ik toch bedacht dat ik het allemaal zelf moest kunnen.

Nu heb ik het besloten, ik hoef dit niet meer zelf te doen. Vanaf woensdag komt J schoonmaken, drie uurtjes per twee weken en als het bevalt dan elke week. Een heerlijk vooruitzicht, dat betekent dat ik vanmiddag met een boek in de tuin kan gaan zitten ipv in de badkamer met een sopdoek. Alleen de psychische rust die hier vanuit gaat is enorm.

Welkom J in ons huishouden.

Morgen is hij jarig. Kobus wordt 6. Hij is de afgelopen twee weken enorm veranderd. Ik had hem een verhaal verteld over een haantje wat niet onder moeders vleugels vandaan wilde komen. Mamma kip wilde dat niet en het kleine haantje ook niet...tot hij de weg kwijt raakte en met pappa haan spannende dingen ging doen. Pas toen durfde het haantje groot te worden.

Dat heb ik geweten, ineens wil Kobus alles zelf doen. Zelfstandig naar de judo, toch naar buiten gaan terwijl dat niet mocht, niet meer alleen kunnen spelen. 6 jaar is al super groot.

Morgen is hij jarig, ik kijk terug op 6 hele close jaren en realiseer me dat ik hem nu toch echt los moet laten....

Ik realiseer me dat ik wel berichtjes plaats, maar me niet heb voorgesteld. Ik ben Kato, getrouwd en twee kinderen. Puck van 8, een meisje, en Kobus van bijna 6. Ik heb mezelf en mijn gezin weblognamen gegeven. Zeker omdat ik soms over mijn werk schrijf.

Mijn werk, ik werk twee dagen als intern begeleider op een school voor Zeer Moeilijk Lerende Kinderen. Ik begeleid leerkrachten, heb gesprekken met leerlingen en ben verantwoordelijk voor de leerlingzorg. Ik ben bezig met een opleiding voor Video Interactie Begeleiding. Coachen met behulp van opnames.

Naast mijn baan, werk ik twee uur per week met mijn grote vriend, een jongen van 4 met het syndroom van Down. Eigenlijk het mooiste werk van de wereld, ik doe dit al sinds hij 9 maanden is dus we kennen elkaar van haver tot gort.

Mijn hobbys zijn wandelen, lezen, bergen, vakantie, mailen en creatief bezig zijn. Ik ben nu bezig met een cursus beeldhouwen. Ook erg leuk. Eigenlijk mag een week een dag extra krijgen, alhoewel die ook weer snel gevuld zal zijn...

De naam kleine stapjes komt uit mijn werk. Het is de naam van een programma waarmee gewerkt wordt met hele jonge kinderen met het syndroom van Down. Het staat eigenlijk voor de manier waarop ik in het werk sta. Met kleine stapjes vooruit..

MMM. 12,5 jaar getrouwd en wat doe je dan? Wij regelden oppas voor de kinderen (8 en 5 jaar oud) en zijn met vrienden een weekend naar een huisje gegaan in Lauwersoog. Dat was genieten.

Mooie luchten, mooie wandelingen, mooie gesprekken en vooral geen rekening hoeven houden met....

Begrijp me goed, ik ben stapeldol op mijn kinderen maar af en toe zonder op stap. Ik kan daar zo intens van genieten, ik ben weer ik en niet mamma van.

Kortom zeer de moeite waard en heerlijk om vandaag weer met nieuwe energie het kleine volk terug te zien en te ontdekken dat ze gewoon wilden spelen en het vanzelfsprekend was dat we er weer waren.

Ze was er weer vandaag. Ik noem haar de koningin. Mooie meid om te zien. Door alles wat ze meegemaakt heeft is ze soms onbereikbaar. Zo snel boos op anderen. Mensen die te dicht bij komen, mensen die iets van haar willen. Dan klimt ze..hup, in haar ivoren toren. Zie haar daar maar weer uit te krijgen.

Ze raakt me, raakt me door haar kwetsbaarheid, tegelijkertijd moet ik alle emoties uitschakelen bij haar. Anders kom ik te dicht bij en hup...dan zit ze er weer.

Ik wens haar eigenlijk een leven toe waarin ze kan werken, de dingen kan doen op haar manier. Ik weet dat dit moeilijk is, door haar handicap, door haar achtergrond. Toch heb ik wel het vertrouwen dat zij haar weg gaat vinden. Misschien juist door haar ivoren toren....

Zo, de allereerste keer een logje. Al lang loop ik met het idee, nu dan echt proberen. Als het bevalt dan zien we wel weer verder.

De kinderen staan onder de douche, morgen weer werken. Ik werk in het speciaal onderwijs. Mijn logje zal dus gaan over mijn werk, over thuis. Over alles wat me bezig houdt.

Jullie horen nog van me....